Buitenkansje

Ewout Kieckens

Makelaar Gianluca belde. “We hebben net een nieuwe woning binnengekregen. Een echt buitenkansje. Hij staat nog niet eens op onze website, dus u moet er snel bij zijn.” Dat laatste schijnt een standaardzin uit het makelaarsrepertoire te zijn, maar toch spitste ik mijn oren. Na een snelle opsomming van prijs, oppervlakte, indeling en onderhoudsstaat spraken we een bezichtiging af.
Mijn vrouw en ik zijn op zoek naar een klein appartement als investering. Dat is in Italië bepaald geen exotische hobby. Driekwart van de Italianen bezit een eigen woning, het hoogste percentage van West-Europa. Eén op de vier heeft zelfs een tweede huis. Het helpt dat de belasting daarop een stuk vriendelijker is dan op bijvoorbeeld het loon.
Een huis kopen in Rome verloopt (vermoedelijk) heel anders dan in Nederland of Vlaanderen. Om te beginnen: hier wordt niet overboden. Integendeel, de vraagprijs is eerder een vriendelijk openingsbod waar nog wat vanaf mag.

Een paar weken geleden bekeken we een appartement in Pigneto, waarbij de makelaar ons meteen op het hart drukte: “U kunt gerust 25.000 euro onder de vraagprijs bieden.” Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. Nog diezelfde middag ondertekenden we de proposta en lieten een cheque achter als garantie. Zo werkt dat hier. De verkoper krijgt een bepaalde periode om het bod te accepteren of af te wijzen. In die tijd kunnen andere gegadigden geen bod uitbrengen. “Wanneer horen we iets?” vroegen we. “Over een dag of tien”, antwoordde de makelaar, die Danilo heette. “Als ik uw bod nu meteen zou doorgeven, denkt de verkoopster dat er veel belangstelling is. Dan zal ze uw aanbod vast niet accepteren. Daarom zal ik het haar pas eind volgende week overbrengen, zodat ze denkt dat er weinig animo is.” Je moet er maar op komen. Het is bekend dat de Italiaanse makelaar zowel de koper als de verkoper bijstaat, maar het lijkt er eerder op dat het belang vaak samenvalt met zijn provisie. De provisie is steevast vier procent van de verkoopprijs, plus btw. Dat is niet mals. Uiteindelijk ging de deal niet door. De eigenares wilde toch meer ‘lires’ en kwam vervolgens met een hele lijst nieuwe voorwaarden op de proppen.

Nog kleurrijker was makelaar Asia. Ze liet ons een appartement zien in San Lorenzo, de studentenwijk van Rome. Mooie locatie, fraai gebouw, zelfs met een ringhiera – zo’n karakteristieke galerij die je in Rome nauwelijks ziet. De prijs was aantrekkelijk. Alleen de buitenkant van het palazzo zag eruit alsof de laatste schilderbeurt nog uit de tijd van Mussolini stamde. “Geen probleem”, verzekerde Asia ons. “Alle eigenaren hebben al besloten de gevel te renoveren. Kost maar 10.000 euro.” We ondertekenden het voorstel en overhandigden de cheque. Ik was er toch niet helemaal gerust op. Diezelfde avond ging ik naar het appartementencomplex en wachtte tot er een bewoonster naar buiten kwam. We raakten aan de praat en al snel bleek dat de eigenaren het bepaald niet eens waren over de renovatie. Erger nog: het gebouw bleek niet eens aangesloten te zijn op de gemeentelijke riolering! Ze gaf me bovendien het telefoonnummer van de amministratore, de beheerder van het complex. Een nummer dat Asia ons nadrukkelijk had geweigerd te geven. Toen mijn vrouw hem belde, ging – hoe toepasselijk – de beerput pas echt open. We wilden uiteraard van het bod af, maar moesten nog een paar dagen peentjes zweten totdat de termijn waarbinnen het bod geldig was, verstreken was en de cheque kon worden verscheurd.

En Gianluca? Op het buitenkansje dat hij aanprees hebben we inmiddels ook een bod uitgebracht. Wel zitten we (weer) flink onder de vraagprijs. Het appartement ligt op de piano rialzato – een verhoogde begane grond, oftewel nét boven straatniveau – en ziet er op het eerste gezicht prima uit. Alleen jammer dat het pal naast een restaurant ligt. Dus nadat we het bod hadden uitgebracht zijn we ’s avonds toch maar weer op verkenning gegaan. Ober Ivan, al vijftien jaar werkzaam in het restaurant, gaf zonder omwegen de buurtanalyse. Naast station Termini, na middernacht altijd al geen aanrader, maar de veiligheidssituatie is er de laatste jaren bepaald niet op vooruit gegaan. En op de tweede verdieping woont ‘een dame die heren ontvangt’. Dat laatste deelde hij met een veelbetekenende blik. Afwachten dus: krijgen we het appartement of komen we er nog onderuit? •